sosyomat.com

18

Değersiz

11 yorum var - 19 Ocak 2008 21:26

Bazı anlar olur. Üzülür, kendi kendinize birçok şeyi düşünmeye başlarsınız. Bu düşüncelerin bazılarında onlarca arkadaşınız olmasına, ailenizle çok iyi olmanıza ve hatta hiç alakası olmayan bakkal tezgâhtarıyla bile durduk yere muhabbet edip neşelenmenize rağmen yapa yalnız olduğunuzu hissedersiniz. Bir an durur tüm düşünceleriniz. Düşündüğünüz her şey yerini yalnızlık olgusunun sizde olaya dönüşmesine bırakmıştır. Yan odada arkadaşlarınız veya ailenizden birileri vardır ama siz o odada hayatta yalnız, yapa yalnız olduğunuzu hissedersiniz. Birden her şey, hayatınızdaki bütün o güzel şeyler, karamsarlıkla çatışma halindedir. Çok ısrar edersiniz hayatınızın güzel olduğuna kendinizi inandırmaya. Ama karamsarlığın galip geldiği bir andır bu. İşte burada tam da burada hayatınızda yapmayacağınız şeyleri yaparsınız. Arkadaş olarak o kadar çok kişi vardır ki sizin için, o kadar çok şey paylaşır ve o kadar çok güzel anılarınız vardır ki ama siz yine de onları bile sizi seven birileri olarak değil de sadece görüştüğünüzde mutlu olduğunuz insanlar olarak anarsınız. Ve yapmayacağınız şeyleri yapmaya başlar, hayatınızda pek de değeri olmayan olsa bile bunu çoktan yitirmiş, unutulmuş birini hatırlamaktan kendinizi alamazsınız. Yalnızlık denen düşman sizi istediği kıvama getirmiştir. İçinizden öylesine güzel şeyler dökülür ki bunlar sadece delicesine âşık olduğunuz birine veya canınızdan çok sevdiğiniz ailenize söylenecek sözlerdir. Ama o an da bunları hayatınızdaki görünmez, az değerli birine söylersiniz. Cep telefonunuzu açar içinizden kopan her kelimeyi cana can katarcasına yazmaya başlarsınız. Öyle güzel yazarsınız ki dünyaca ünlü Rus yazar ve şair Puşkin’in şiirleriyle bile kıyaslamaya cüret edersiniz. Puşkin de olsa anca bu kadar yazardı dersiniz. Çünkü onlar sizindir, size aittir. Her kelimesinde sizden parçalar vardır. Hem böyle düşünmekte de gayet haklısınızdır. Bu yazı sizin hissettiklerinizle yazılmıştır çünkü. Kendi içinizde sorduğunuz her soruya direk cevaptır. Kendinizi toparladığınızda ne kadar da boş bir şey yaptığınızı düşünürsünüz. Böylesi birine, sizde bunu hak edecek değeri olmayan birine böyle şeyler yazdığınız için kızar, öfkelenir ve kendi kendinize nasihatler edip sözler verirsiniz. Karşıdansa gelen cevaplar ya da hiç gelmemiş olanlar sizi daha da öfkelendirir. Kendinize iyice geldiğinizde anlarsınız ki bu sözler yazdığınız o kişiye değildir, başka birisine de değildir. Bunlar ‘sevgi’nin ta kendisinedir. Lakin sevgi tek başına da böylesine harikalar yaratmasına rağmen iki kişiliktir ve bu sebepledir ki karşınızda birisine ararsınız. Çünkü sevginin doğurduğu hisler dokunma duygusunu da mecbur kılmaktadır.

Sizi seven onca arkadaşınızın yanında neden yalnız olduğunuzu hissettiğinize gelince ise bu tamamen bir iç çatımadır. Sizi yalnız olduğunuza inandıran şey arkadaşlarınızın olmayışı, insanlarla iyi ilişki kuramıyor olmanız değildir ki zaten öyle değilsinizdir. Birçok arkadaşınız vardır ve çevrenizce sevilirsiniz. Ama tüm bunlara rağmen sizi yalnızlığa iten şey: yaşadığınız sorunlardır. Onları kimseye anlatamaz kendinizi insanlardan çeker, bir köşede sessizce o sorunu çözmeye çalışırsınız. İşte sevenlerinize rağmen yalnız hissetmenizi sağlayan şey budur.

E.P.